Het was een interessant symposium waar ik bij mocht zijn. Een plezierige omgeving, een goede onderwerpkeuze en ervaren sprekers, ik verheugde me te voren al over het gebodene.
Mijn verwachtingen kwamen aardig uit, alleen die ene toespraak.... De spreekster was passend gekleed, ze werd prima ingeleid en ging opgewekt van start. Het feit dat haar speech in het Engels was, vormde geen bezwaar voor de hoog opgeleide toehoorders.
Plotseling verschenen op een groot scherm plaatjes die niets met de toespraak te maken hadden, maar die toch waren uitgekozen om de redevoering kleur bij te zetten. Het waren zeventien foto’s die in een voortdurende carroussel ieder tien seconden werden vertoond.
In het begin werd ik slechts afgeleid, maar daarna sloeg de ergernis toe over de fantasieloosheid en de gemakzucht van het geheel. Het publiek is toch geen kleuterklas die met plaatjes zoet moet worden gehouden als het verhaal van de juf niet boeiend genoeg is? En waarom zeventien afbeeldingen als de toespraak vijfentwintig minuten duurt?
Plaatjes vullen geen gaatjes!
