Rederijk

In de film The Iron Lady speelt Meryl Streep op briljante wijze de rol van Margaret Thatcher, de eerste vrouwelijke minister-president van Groot Brittannië.

Ze laat zien waar de kracht van deze politica in school: een geharnaste vastberadenheid en  een groot vermogen om haar publiek te bespelen.

Welbespraakt en geestig, zelfs als ze tegenstanders beledigt of uit de tent probeert te lokken, weet ze zich in de haar omringende mannenwereld glorieus te handhaven. Grofheden of scheldpartijen behoorden niet tot haar stijl, maar de kracht waarmee ze haar argumenten naar voren bracht was ongeëvenaard, ze belichaamde daarmee haar eigen argument.

Uiteindelijk bleek Margaret Thatcher een beter spreker dan luisteraar; haar partijgenoten kregen genoeg van haar eigenzinnigheid en dwongen haar om zich terug te trekken als partijleider en minister-president.

Zelfs ijzeren slagvaardigheid gaat roesten als hij niet geslepen wordt aan het slijpstaal van de opvattingen van anderen.

Maandag was de opening van de Europese kampioenschappen waterpolo in Eindhoven.In het prachtige zwemstadion was een podium aangebracht, er was een waterpolo veld uitgezet en het nodige personeel stond klaar met hapjes en drankjes.

Nadat het publiek plichtsgetrouw enige malen de wave had geoefend, begon stipt op tijd de ceremonie.  Aan weerszijden van het bad verschenen de leden van een fanfare, terwijl ze het het lied ‘dans je de hele nacht met mij’ speelden. Blijkbaar was dat geen serieuze uitnodiging, want een aantal in het wit geklede jongens en meisjes bracht de vlaggen van de  deelnemende landen binnen en stelde zich schuifelend op het podium op.

Een drietal hoogwaardigheidsbekleders voerde het woord, waar niemand naar luisterde, er klonk een goedmoedig applausje en de vlaggendragers begonnen aan een soort vendelzwaaien, daarbij angstig kijkend of hun vlag niet te water zou geraken. Na de goede afloop vertrokken alle partijen opgelucht het stadion en de toeschouwers namen nog een drankje.

Als vervolg op deze losjes verlopende plichtplegingen verschenen de herenploegen van Griekenland en Nederland, een waar genot voor het oog. Ze oogstten na het afspelen van de volksliederen een daverend Grieks applaus en begonnen met hun wedstrijd. Gelukkig kenden de Nederlanders hun plicht als gastheer en lieten ze de Grieken een kleine overwinning behalen.

Het plezier van de avond zat niet in de strakke organisatie, of in het met militaire precisie uitvoeren van procedures, maar in het genieten van een sportieve wedstrijd en van een gastvrije sfeer. En daar hebben ze in Eindhoven verstand van!

Deze week was er in de Nederlandse politiek een hoofdzaak aan de orde: de sjaal die  koningin Beatrix tijdens een bezoek aan een belangrijke moskee over haar hoed droeg.

Zelf verkeerde ik in de mening dat het hier een creatie van de vaste hoedenmaakster van de vorstin betrof. De speld die op de sjaal was bevestigd stond alleraardigst en het blauw van de doek paste uitstekend bij de kleur van de hoed en de oogschaduw van koningin Beatrix.

‘Een uitgekiende combinatie’, dacht ik, maar blijkbaar hebben onze parlementariërs meer verstand van hoeden dan ik, dus werd het dragen van de sjaal opgevat als een legitimering van de onderdrukking van vrouwen en benoemd als een ‘trieste wanvertoning.’  Terstond bestreden andere Kamerleden deze mening, maar daar waren de Kamervragen al!  Ze werden met een ferm ‘echte onzin’ door het Staatshoofd beantwoord, wat natuurlijk weer aanleiding gaf tot verdere commotie.

Gelukkig wond onze vorstin ook de volgende dag geen doekjes om haar standpunt en droeg ze opnieuw een creatie met sjaal, daarmee aangevend dat zij in ieder geval wel het hoofd koel kan houden.

Ik zeg: chapeau!

Het begint al te schemeren in Almere als ik, gelokt door Amerikaanse Kerstmuziek, het Forum op loop.

Omgeven door dennen ontwaar ik een Kerstnederzetting: een hutje, een slee en drie personen. In het hutje staat geluidsapparatuur, de slede wordt getrokken door dikke plastic rendieren en de personages blijken een Kerstman, een Kerstvrouw en een fotograaf te zijn.

Als ik nieuwsgierig dichterbij kom, zie ik dat  het een actie is van de winkeliers om de ware Kerstsfeer te scheppen. Je kunt een gratis foto laten maken met Kerstmuts op in de arrenslee. Een aardig idee, maar waar is het publiek?

De magere Kerstman houdt zijn bel stevig vast zodat hij niet per ongeluk door te klingelen zijn aanwezigheid bekend kan maken, de Kerstvrouw staat in de Kersthut met een vriendin te praten en de fotograaf zit met zijn rug naar de voorbijgangers te mopperen dat het niet gezellig is. Voorbijgangers lopen schichtig langs, maar durven het gezelschap niet te storen.

Eindelijk melden zich een paar mensen, die zo snel mogelijk worden bediend, waarna het voorgaande tafereel weer te bezichtigen valt. Hier zijn wel de Amerikaanse symbolen, maar niet de bijbehorende uitnodigende gastvrijheid en luidruchtigheid overgenomen.

Dat moet anders kunnen. Het groepje pubermeiden dat elkaar verderop staat te fotograferen laat zich niet bidden en stormt op het Kerstdorpje af, waarna als bij toverslag een stel knullen zich meldt.

Tevreden wandel ik verder.