Rederijk

De vrouw stond mobiel te bellen toen ik passeerde.

Ik knikte haar toe, waarop zij de telefoon in haar jas stopte en me aansprak.

Druk gebarend vertelde ze me een verhaal, dat ik helaas niet verstond doordat  ze geen Nederlands sprak.

Uit het weinige dat ik kon volgen begreep ik dat ze Russisch, Roemeens en Turks sprak, talen ik niet beheers. Omgekeerd verstond zij geen Frans, Duits of Engels. Het belemmerde ons niet om samen op te lopen en het gesprek voort te zetten, dat wil zeggen, zij sprak en ik probeerde er chocola van te maken.

Toen haar mobieltje weer klonk, namen we vriendelijk afscheid en wandelde ik alleen verder.

Even verderop stonden een paar opgeschoten slungels elkaar uit te schelden. Het stond in schril contrast met het plezierige gesprek dat ik zojuist met de buitenlandse vrouw gevoerd had. ‘Het is niet altijd plezierig om met inboorlingen van doen te hebben’, dacht ik terwijl ik me verder spoedde.

Vanavond presenteerden de kandidaat lijsttrekkers van het CDA zich in het programma van Pauw en Witteman.

Iedere kandidaat kreeg een minuut de tijd om zich kort voor te stellen, dus de bekende CDA woorden verantwoordelijkheid, verbinding en vertrouwen vlogen de kijkers om de oren. Er werd over eigen schaduwen heen gesprongen, omgezien naar elkaar en de schouders eronder gezet. Het CDA was onmisbaar voor de samenleving en iedere kandidaat stond dus ook voor het CDA en voor Nederland.

Net toen ik de televisie uit wilde zetten, kreeg Marcel Wintels het woord. Hij begon zijn betoog met een persoonlijk verhaal over zijn vader, die teleurgesteld was geraakt in de politiek. Getroffen bleef ik luisteren, hier werd een oprechte overtuiging gedeeld met het publiek.

Later in het debat werd Wintels fel aangevallen op zijn kritiek op het CDA. Wacht maar tot je voluit meedraait in de politieke wereld, zo luidde de boodschap, dan maak je ook vuile handen. Blijkbaar wordt Marcel Wintels gezien als een gevaarlijk outsider!

Het CDA gaat een lijsttrekker kiezen voor de komende Tweede Kamerverkiezingen. Het idee is dat zo’n stemming voor veel positieve publiciteit zal zorgen, immers, dat was bij de PvdA onlangs ook het geval.

Zal het gaan werken? Het profiel van de lijsttrekker is vaag gehouden, behalve wanneer het over de persoonlijke kenmerken van de lijsttrekker gaat, dan verlangt men natuurlijk naar het schaap met de vijf poten. Het profiel biedt daarmee kandidaten de gelegenheid zich door hun denkbeelden te onderscheiden.

Ik was dan ook benieuwd naar het interview van kandidate Liesbeth Spies in Nieuwsuur vanavond. Helaas, dat viel tegen. Veel meer dan ‘voluit voor het CDA gedachtengoed gaan’ en ‘het experiment met de PVV is niet voor herhaling vatbaar’ kwam ze niet.

Haar standpunten als minister en als kandidaat lijsttrekker moeten volgens mevrouw Spies gescheiden worden gehouden.

Marcel Winters, mededinger van mevrouw Spies, vindt dat nu juist haar probleem, ze is door de verdediging van de samenwerking met de PVV niet geloofwaardig mee. Een duidelijk standpunt, dat de verdeeldheid in het CDA goed illustreert. Ik ben dan ook bang dat deze verkiezing binnen het CDA oude wonden gaat openrijten en weinig extra kiezers zal opleveren.

‘Kan ik nu mijn bed verkopen?’, schreeuwde de furieuze man tegen de balie medewerkster. ‘Hoe bedoelt u?’ ‘Ik zit hier al belachelijk lang te wachten, dat bedoel ik dus!’ ‘Nou, het is pas een minuut of zeven, denk ik.’

Het leek of de belastingplichtige zou ontploffen, dus ging de vrouw schielijk iemand anders halen. Na verscheidene minuten wandelde een bewaker onopvallend achter de rood aangelopen man langs en bleef net uit zijn zicht staan. Een bewaker aan de andere kant volgde, waarna een nieuwe belastingambtenaar opdook.

‘Waarmee kan ik u helpen?’ Er volgde een woede uitbarsting waar de ambtenaar ijskoud onder bleef. Uit het warrige verhaal dat volgde bleek dat de man een alleenstaande ouder was en dat ‘kwam door de burgemeester!’  Uit zijn betoog was ook duidelijk dat de hem verleende alleenstaande ouderkorting onterecht was geweest en daarom terug moest worden betaald.

De uitleg van de ambtenaar liet hier geen enkele twijfel over bestaan, zodat de klager om zijn gezicht te redden probeerde te marchanderen met de terugbetaling. Toen dat niet lukte, sputterde hij nog wat tegen en vertrok. De bewakers knikten naar elkaar en gingen op hun gemak een ronde doen.

Het was het einde van een boeiende gesubsidieerde voorstelling.